Wskutek istnienia olbrzymich zapasów koniecznych do utrzymania ciągłości produkcji, poszczególne części l podzespoły często wytwarzano w wielkich ilościach i nie wykorzystywano ich od razu, ale przechowywano w magazynach do chwili, gdy były potrzebne.
W rezultacie złą jakość lub kiepską konstrukcję komponentów często odkrywano dopiero po wyprodukowaniu dużej partii wadliwych części albo po zainstalowaniu ich Planowanie w tysiącach pojazdów. Podczas powojennych zmian japońscy producenci aut, ponaglani przez Ministerstwo Międzynarodowego Handlu i Przemysłu, początkowo próbowali naśladować amerykański system produkcji masowej.
Ale ich ówczesny rodzimy rynek nie wykazywał takiego zapotrzebowania na jeden typ samochodów, by opłacało się zaopatrywanie fabryk w maszyny do ich produkcji. Co więcej, patrząc od strony podaży, było wielu producentów samochodów i wszystkich wspierały duże koncerny; żadna firma nie mogła mieć pewności, że zdoła zyskać na rynku tak duży udział, by masowa produkcja jednego typu samochodu stała się opłacalna.
W rezultacie w powojennej Japonii wzrosły l ceny ziemi, l ceny mieszkań*. Przeciętny robotnik japoński Kawiarnia musiałby przeznaczyć sześcioletnie zarobki na zakup domu o połowę mniejszego niż średni dom w USA. Ponad pół miliona rodzin w Tokio można teraz zaliczyć do nyuu ritehi, czyli. nowobogackich\", ze względu na ich własność ziemską, która dzięki inilacji wzrosła w cenie o milion dolarów lub więcej****. W odróżnieniu od Japońskiego alchemicznego przemysłu wytwórczego - który stworzył wartość realną w miejsce czegoś, co przedtem było mniej wartościowe - spirala cenowa ziem wynika wyłącznie z podbijania cen przez mniejszość obywateli japońskich; tu ogół społeczeństwa nie tworzy realnej wartości.
Jednakże najistotniejszy problem ekonomiczny dzisiejszych Japończyków, nie polega na tym, co robią ze swym nowo powstałym bogactwem, lecz na tym, czego z nim nie robią -nie wydają oni bowiem swych pieniędzy. Japończycy są notorycznymi ciułaczami, a ta ich cecha stanowi poważne niebezpieczeństwo dla gospodarki. mówiliśmy o tym, że głównym czynnikiem przedłużającym Wielki Kryzys był brak popytu Planowanie na artykuły konsumpcyjne. W latach trzydziestych rząd USA l sektor prywatny bezskutecznie próbowały wzbudzić zaufanie konsumentów do systemu l zachęcić ludzi, by zaczęli wydawać pieniędze. lecz wskutek niedostatków wywołanych wojną żadne spekulacje nie mogły pchnąć gospodarki naprzód.
Autor : Jola
Data : 30.09.2008